Recensie

Cinderella: een musicalsprookje in dans

De nieuwste musical Cinderella is vooral een kunststukje qua dans. Met sterke Nederlandstalige vocalisten weten zij de verder visueel zwakke vertelling naar een hoger plan te tillen. ⭐⭐⭐

Cinderella is in zekere zin de opvolger van Peter Pan, the Neverending story, een voorstelling die , hoewel niet neverending, lang heeft gespeeld. Maar waar die voorstelling begon als een ongelofelijk spektakelstuk, is Cinderella in alle opzichten visueel minder spectaculair. Wat is gebleven is een soundtrack die sterk gebaseerd is op bestaande nummers.

De kracht zit in eerste instantie in de sterke vertolking van de hoofrollen. Roos van der Waerden zingt prachtig en is een fraaie prinses. Ze klinkt ook mooi met de prins van dienst, Pieter Casteleyn. Ze zijn natuurlijk dood voor je het weet, maar ook Sofie de Schryver en Roel Felius zijn een mooi zangkoppel als de ouders van Ella, ook na hun overlijden. De grootste podiumpréséance heeft Isabelle Heremans als stiefmoeder. Iemand waar je bang van wordt als ze verschijnt, en met een dijk van een stem. De hysterische, nare stiefzussen (Stephania Casneuf en Susan Tonnard) zorgen voor de nodige comedy en zullen vooral de kinderen in de zaal aanspreken. De joker aan het hof is de hofmaarschalk, vet aangedikt gespeeld door Sacha Setubun. In de voorstelling is een grote rol weggelegd voor het ensemble. Met zowel klassieke als moderne dans geven ze sjeu aan de voorstelling, en zorgen voor mooie, soms indrukwekkend acrobatische plaatjes. Het podiumbeeld moet het ook voornamelijk van hen hebben. De tekeningen die verder het decor vormen, en tekeningen zijn die Ella in haar schetsboek heeft gemaakt, voldoen, maar het graf oogt pover, en de kasten die het huis moeten uitbeelden zijn ronduit lelijk. In eerste instantie lijken het ziekenhuisdeuren, als ze aan weerszijde van het bed staan, maar waarschijnlijk ging het om een thuisbevalling. Waar er tijdens deze première een prachtige koets als decorstuk werd gebruikt, is deze op het podium een silhouet ver naar achteren.

Een aantal songs zullen bekend in de oren klinken. Natuurlijk, “I gotta feeling”, wordt zelfs in het Engels gezongen, maar ´Een puur gevoel” is duidelijk terug te herkennen als de Bryan Adams klassieker ‘Everything I do, I do it for you”. De rest herleiden is lastiger, zoals bijvoorbeeld “The Fire and the Flood”van Vance Joy. Door liedkeuze en arrangementen is hiermee een passende muzikale omlijsting gemaakt. Ronduit storend zijn de vele klemfoutfouten of de woorden die met geen mogelijkheid in het ritme passen. Het lijkt of men zich hier met een jantje-van-leiden van heeft afgemaakt.

Zo laat deze Cinderella een gemengde indruk achter. Iets meer zorg besteden aan tekst en totaalbeeld had de voorstelling sterker doen overkomen, maar degenen die voor de uitvoering zorgen, doen dit gewoon erg goed. ***







Deel jouw ervaring
20 December 2019
Première
Antwerpen
Stadsschouwburg Antwerpen

Over de auteur

Jeroen schreef dit artikel voor jou

Jeroen

Jeroen is sinds 2005 redacteur van Musicalworld. Hoewel Jeroen al jong in aanraking kwam met theater, is zijn passie voor musical pas deze eeuw tot volle bloei gekomen. Hij was zeer onder de indruk van de eerste voorstelling van Cats, en de Nederlandse versie van Oliver uit 1999, op basis van de film al een van zijn favorieten, was de eerste voorstelling die hij meermaals zag. Toch waren deze bezoeken eerder sporadisch dan frequent. Sinds hij redacteur is van Musicalworld bezoekt hij meer dan 100 voorstellingen per jaar. Jeroen is de Musicalworld-specialist op het gebied van familievoorstellingen en kindervoorstellingen. Hij is tevens de correspondent voor Vlaanderen. Ook in Duitsland en Engeland (Londen) is hij regelmatig te vinden. Hij doet ook verslag van amateurvoorstellingen die voor neutrale toeschouwers de moeite waard zijn. Tot zijn favoriete musicals behoren naast Oliver! meer musicals met kinderen in de hoofdrol. "Billy Elliot" is zijn all-time favorite, maar daarnaast moeten zeker "Whistle down the Wind", "Matilda" en "The Secret Garden" worden genoemd. Daarnaast zijn Chicago, Come from Away, Spamalot en Soho Cinders voorstelling met een ongelofelijke aantrekkingskracht. Hoogtepunten in het jukebox-genre: Our House, Ich war noch niemals in New York en Ich Will Spass? (en voorganger Doe Maar). Favoriete Nederlandse producties zijn: Ganesha (een Perfecte God), Lelies, Wat zien ik? en Kuifje. Naast het bezoeken van musicals is hij een frequent bezoeker van attractieparken. Favoriete park in Europa is Europa Park (met een uitgebreid entertainment programma). Naast deze tijdverslindende hobby is Jeroen ook nog werkzaam in de ICT.

Meer van Jeroen

Meer artikelen van Jeroen

Delen