15 september 2018 zat ik bij de première van CARO. Wat toen een breuk was met het verleden, niet langer meer Nederlandstalige eigen musicalproducties in het Efteling Theater, is inmiddels een gegeven. Er is al een generatie die niet beter weet. Met veel internationale verblijfsgasten ligt een voorstelling waarbij taal geen belemmering geeft natuurlijk ook ideaal. Het concept is in de tussenliggende tijd nauwelijks veranderd: de publieksparticipatie aan het begin van de voorstelling voelt nog steeds wat ongemakkelijk, maar biedt wel ruimte voor het uiteindelijke verhaal. En ook de decennia oude traditie om voor elke voorstelling inschakelen van een nieuwe groep jonge kinderen die een paar keer in kostuum heen en weer mag paraderen, is nog steeds actief. Het zijn de enige twee minpunten in deze verder flitsende show, die ik in de tussen de première en nu als verblijfsgast (niet verplicht, kaarten zijn gewoon los te koop) meermaals zag. Centraal staat het leven van Oscar, hoegenaamd iemand uit het publiek. Meneer en mevrouw Tijd laten hem, en ons als publiek fragmenten zien: zijn jeugd (10 jaar) met zijn jeugdvriendinnetje Eva, hoe ze samen ouder worden (20) en elkaar uit het oog verliezen als Oscar de wereld wil zien. Uiteindelijk vinden ze elkaar weer, wordt er een baby geboren, maar slaat ook al snel het noodlot toe. Want de CAROussel van het leven brengt niet alleen voorspoed.
In de voorstelling wordt wel gesproken, veelal een mengeling van allerlei talen, maar het verhaal wordt vooral met beeld verteld. Fraaie decorstukken (een caroussel mag natuurlijk niet ontbreken) en muziek, met veel referenties naar de Efteling en de attracties, maar ook veel dans en acrobatiek. Samen zorgen ze voor indrukwekkende, spannende, vrolijke en emotionele momenten. Kippenvel dus om meerdere redenen. Hoogtepunten zijn een spiegeldans-act, een acrobatisch nummer met een enorme hoepel (ring) en het eerder vermelde drama, alsmede het vervolg erop.
Natuurlijk heeft de 1000e voorstelling een feestelijk tintje. Voor iedere hoofdrol zijn op dit moment zo’n vier spelers beschikbaar, maar deze jubileumvoorstelling zijn het vooral oudgedienden die opgaan. Net als bij de première is Marcel Visscher meneer Tijd. Mevrouw Tijd wordt deze avond gespeeld door Lisanne Streukens, die deze rol ook al geruime tijd verzorgt. Oscar wordt wederom gespeeld Ton Peeters. Ook Melanie & César, de acrobaten die Oscar op 30 jarige leeftijd vertolken, zijn oudgedienden. Oscar 20 (Sem Bach) en Kate (Anne-Fleur van den Hoeven) konden we ook al in het openingsjaar zien. Voor de volledigheid de rest van de cast, waarvan het merendeel ook al bij de voorstelling betrokken bij de post-Corona herstart: Genevieve van der Does (Eva 20), Mitch Essers (Oscar 40), Marianne van Beek (Eva 40) en tijdtikkers Sanne van den Biggelaar, Anna de Visser en Laudine Stap. Lewis en Lia, die nu de tienjarige versies van de hoofdrollen spelen, zijn natuurlijk ‘nieuw’.
Na afloop worden vele betrokkenen in het zonnetje gezet, en stroomt de lage tribune, waar deze voorstelling alle speciale gasten zaten, grotendeels leeg om applaus te halen. Voor hen wordt de feestelijke avond in de bovenfoyer voortgezet. Wij kunnen nog even een groepsfoto maken, en wat vragen stellen aan de acteurs. Allereerst meneer en mevrouw Tijd:
Wat herinner je je van de allereerste keer dat jullie in CARO op het podium stonden?
MV: Nou, jij was eerst. Nou, dat was in 2018. Het was natuurlijk enorm groot opgezet met een enorme draaischijf. We wisten niet wat we meemaken dat het zo’n grote set zou zijn. Dat vond ik wel heel bijzonder van de eerste keer.
LS: Ja, daar sluiten we echt wel bij aan. Ik denk dat het vooral heel veel energie gaf dat er zoveel verschillende mensen meedoen in zoveel verschillende capaciteiten. Dus dansers, acrobaten en wij zijn meer de zangers. En dat geeft zoveel verschillende aspecten die bij elkaar denk ik een heel mooi product maken.
Jij begint met publieksinteractie. Wat is het gekste wat je ooit hebt meegemaakt met normaal publiek, zullen we maar zeggen?
MV: Nou ja, wat ik heb meegemaakt… Ik heb iemand die ik dan op een tapijt neerzet en toen brak ineens de fluit bijvoorbeeld. Dat soort dingen hebben we meegemaakt. Dingen gaan stuk na tien jaar, Dus we hebben een aantal momentjes daarvan gehad. Maar ik vind de interactie met de zaal altijd heel leuk, want er gebeurt altijd weer iets anders. Dus dat is altijd een leuk moment, vind ik.
Hoe lang gaan jullie nog door?
MV: Ja… De vraag is een beetje hoe lang het nog speelt, maar aals je kijkt naar de aantallen mensen die nog steeds komen, zal de voorstelling nog wel even blijven. Het einde van dit contract is in juli, augustus, maar het mag nog wel even doorgaan voor mij, want het is hartstikke leuk.
LS: Het blijft een feestje.
Er zitten een hoop acrobaten in de voorstelling. Voeren zij dingen uit waarvan je denkt van… Oh, ik wou dat ik dat ook kon?
LS: Oh, ik wil heel graag de engel doen. De engel? Dat is mijn droom, dat ik uit het plafond mag komen en dan zo heel dramatisch naar beneden ga. Dat kostuum, de beweging en dan dat sjaaltje pakken van Eva.
MV: Ik wil ooit nog een keer Sem Bach zijn, in het volgende leven. Dat is de groene acrobaat, zo lenig als een elastiekje. Dat is erg mooi om te zien en dat lijkt me heerlijk om te kunnen.
In de voorstellingen zitten een paar acteurs die in een andere rol zijn begonnen, maar inmiddels zijn ‘meegegroeid’. Thibault van der Does begon als de tienjarige versie van Oscar, maar is alweer een paar jaar te zien als zijn Oscar als twintiger.
Wat kan je van je allereerste keer CARO,nog herinneren?
Dat is ongeveer acht jaar geleden. Ik was elf. Ik kan me vooral de geweldige sfeer herinneren en dat ik als klein jongetje hier met een hele leuke groep werkte. Ik ben hier opgegroeid met gewoon hele fijne dansers en acteurs om me heen en heb er veel geleerd.
Je bent niet ineens van Oscar10 Oscar20. Je zal er even tussenuit zijn geweest. Hoe is dat gegaan?
Ik ben in 2018 gestart. Toen heb ik anderhalf jaar als Oscar 10 gespeeld. Toen ben ik er drie jaar uit geweest; toen was er intussen ook corona, dus de show lag sowieso stil. Toen ben ik in 2022 teruggekomen als Oscar 20. Toen ik 16 was.
Oscar20 vereist natuurlijk nog wat meer. Wat heb je daarvoor gedaan?
Al sinds dat ik bij Caro zit heb ik op de dansvakopleiding gezeten in Den Haag. Dus ik ben heel erg getraind in klassiek ballet en hedendaagse dans. En ik heb dat gewoon nog steeds doorgezet de afgelopen jaren. Daar heb ik de skills vandaan gehaald die me bij CARO mogelijkheden boden.
Oscar30 vereist andere skills. Heb je die ook?
Oscar 30 zijn echt specialisten in acrobatiek. En dat is echt een kunst op zich wat zij doen. Ik ben gewoon heel erg opgeleid als danser. Dus dan is de kans groter dat ik 30 even oversla en dan meteen op Oscar 40 ga. Wat ook eerder is gebeurd bij Caro. Want het is één grote familie. Dus Oscar 40 lijkt me heel leuk om dat nog te doen… als ik eind 20, begin 30 ben. Dus ja, dat zou wat tof zijn.
Ten slotte nog een tip voor iedereen die de voorstelling wil gaan zien. Als gast wordt je ter plekke geplaceerd; een specifieke stoel is dus niet te boeken. Maar mocht je enige invloed kunnen uitoefenen op je plek, probeer dan vooral op de grote tribune te belanden, waarbij de zijkanten geen probleem zijn. De voorstelling is duidelijk meer gericht op deze gasten, dan op de lage aan de overzijde.
