Zodra Peter (Deyan Kuijpers) opkomt gun je hem door zijn ontwapenende uitstraling meteen alle goeds. De scriptschrijvers hadden echter andere plannen. Peter is homo, iets waar zijn omgeving, een katholieke kostschool niet heel enthousiast van wordt, getuige het openingsnummer, dat begint met een toespraak richting de laatstejaars van het Saint Caecilia’s, maar al snel agressief wordt richting ‘de poot in ons midden’. In de opening maken we ook al kennis met Peter’s moeder (Laura Hohage), die al vroeg doorhad hoe het zat met haar zoon. Het is een onderwerp waar ze niet met hem over praat: ze verwijt hem zelfs dat hij de reden is dat haar man haar verlaten heeft. Wat de klas niet weet is dat er meer dan één in hun midden is, want Peter heeft een relatie met kamergenoot Jason (Davey Molenbroek). Hij is de sportieve knul waar alle meiden gek op zijn.
Naarmate de tijd vordert en Peter wat sterker in zijn schoen komt te staan, wil hij dat hun relatie bekend wordt. Jason vreest de reactie van zijn ouders, waarvan onterven de minst erge lijkt (De vaders in dit stuk, waarover alleen wordt gesproken, komen er niet goed vanaf). Jasons’ zus Nadia (Wieke Veldman) heeft haar eigen problemen, worstelend met haar overgewicht. Dat haar kamergenoot Ivy (Mirthe Overhage) de populaire meid is, bij wie alles mee lijkt te zitten, helpt daar ook niet bij. Het knettert regelmatig tijdens hun confrontaties vol steken onderwater. Als publiek weten we dat de promiscue Ivy weldegelijk haar problemen heeft. Jason is de enige waar zij wat voor voelt.
Waar Peter niets heeft aan zijn moeder om over zijn problemen te praten, biedt de priester (Déwy Kuiper), die van de conservatie stempel is, ook geen hulp. Verrassend genoeg blijkt zuster Chantelle (Charlotte van Leeuwen), die als begeleidster van het toneelstuk Romeo & Julia dat de scholieren moeten uitvoeren haar acteurs regelmatig beledigt, wel van enige waarde. Dat er een kruitvat van emoties staat te ontploffen is evident. Drugs geleverd door Lucas (Pierre Thissen), en de jaloezie van Matt (Joey de Boer), die zijn liefde voor Ivy niet beantwoord ziet, spelen hierin een belangrijke rol.
De cast speelt overtuigend. Zuster Chantelle swingt de pan uit als Maria in een hallucinerende droom van Peter: “112” heeft met het engelen-achtergrondkoortje heerlijk veel soul. Ook God maakt echt geen troep, dat schreeuwt om een gospelkoor maar het helaas niet krijgt, is indrukwekkend. Ook Ivy en Nadia weten wel raad met hun songs en hun rol. De emoties van Jason en Peter worden sterk vertolkt. Waar sommige familieshows een meet en greet hebben, vraagt deze hoofdcast door hun overtuigende spel om een meet & hug.
Meet een soundtrack vol heerlijke songs, hoewel hier en daar wat repetitief, een boeiend verhaal (hoewel hier en daar iets meer invulling op zijn plaats was geweest) en fijne cast is Bare een genot om naar te kijken. De locatie zonder coulissen maakt snelle decorwisselingen wel een uitdaging. Deze zijn er dan ook niet zo vaak. Waar deze wel zijn kost het wat en hoewel het uiteindelijk wel meevalt en altijd met muziek is ondersteund (niets is dodelijker dan een decorwissel in een donkere stilte), is de vraag of bijvoorbeeld drie lockers wel nodig is. Ook is een van de essentiële handelingen van Jason wel erg ‘buiten beeld’. Maar over het geheel genomen is de regie en staging prima. Met een heerlijke lift die aan Jesus Christ Superstar doet denken aan het begin en een mooi beeld bij bijvoorbeeld de biecht en de telefoongesprekken.
Bare – a Pop Opera is echt een stuk voor fijnproevers, dat gelukkig nog best vaak wordt gespeeld door groepen die de complexe songs en materie aankunnen. Mijn teller staat op 6, maar heb geen enkel bezwaar tegen een nummer 7. Het past ook prima in het rijtje voorstellingen die Plzier ons eerder bracht. Titels waarbij serieuze thema’s vrijwel altijd een onderdeel zijn. Soms wat lichter dan deze (the Prom), of gelijkwaardig (Spring Awakening, Rent bijvoorbeeld). Come (from Away) maar op met de volgende.
