Het is nog niet zo lang geleden dat er wat twijfels waren om de lange reis naar Donkmeer te ondernemen. Oorzaak: een prima cast zat zichzelf te playbacken, en dat werkte niet echt. Maar na een prachtige Klokkenluider van de Notre-Dame wordt ook deze Jekyll & Hyde live gezongen. En hoe… Het orkest onder leiding van Geert Baetens speelt fantastisch, en de solisten zijn uitmuntend.
Het verhaal van de voorstelling is waarschijnlijk bekend, maar voor wie het niet weet. Doctor Henry Jekylls vader ligt in een ziekenhuis voor geesteszieken, Henry is er van overtuigd dat ieder mens een goede en een slechte kant heeft, en is bezig met de ontwikkeling van een serum om beide kanten te scheiden, zodat de slechte kant kan worden vernietigd. Hij wil dit serum graag op proefpersonen gebruiken, maar dit plan wordt door het bestuur van het ziekenhuis afgewezen. De leden, allemaal lid van de elite, beschimpen hem zelfs bij zijn presentatie. Ook tijdens het verlovingsfeest van Henry met Emma, waar de doctor laat arriveert, hoor je over hem schamperen. Emma is echter vol begrip voor de devotie die Henry voor zijn werk heeft. Bij gebrek aan een proefpersoon injecteert Henry zichzelf, waardoor doctor Jekyll een kwaadaardig alter ego krijgt: mr Hyde. Met alle opgekropte woede en lustgevoelens van Jekyll weet hij wel raad. Woede richting het bestuur, en wellustig richting Lucy, een nachtclub-revuemeisje (dat inderdaad wordt geacht op andere manieren extra geld te verdienen), waar Jekyll schijnbaar alleen sympathie voor heeft.
Jekyll & Hyde is een musical met muziek van Frank Wildhorn, in sommige delen van de wereld, met name Azië op handen gedragen, maar in onze omgeving een van de velen waarvan de naam bekend voorkomt. Wie het stuk totaal niet kent, zal desondanks wel een moment van herkenning hebben: “het uur der waarheid” is het bekende nummer “This is the moment”, in Nederland vooral dankzij de uitvoering van René Froger. Een selecte groep van oudere pretparkliefhebbers zal mogelijk al eerder opveren: ‘Kwijt in het donker’ (‘Lost in the Darkness’) werd gebruikt tijdens de eindshow van het Halloween-evenement in het park dat toen nog Six Flags Holland heette. Maar zelf al herken je niets, het is onmogelijk niet gegrepen te worden door een aantal prachtige songs die dit stuk rijk is.
De openluchtvoorstelling wordt gespeeld op een podium op een schiereiland, waardoor de afstand tot het podium behoorlijk is. Gelaatsuitdrukkingen zijn niet te onderscheiden - daarvoor hebben we slechts de fraaie poster - behalve op de spaarzame momenten dat er op het pad voor de tribune wordt gespeeld. Hier komt ook een aantal eer een koets met paard voorbij, maar dat is niet eens het grootste spektakel. Het decor, als het langzaam donker wordt een beetje angstaanjagend gothic gebouw, maar als de duisternis valt soms ook sfeervol verlicht, is enorm. Met een eerste verdieping, waar het orkest is, maar soms ook wordt gespeeld. Er is een enorm ensemble, waarvan zo’n 15 personen ook daadwerkelijk te horen zijn, en nog eens een stuk of 50 personen zorgen voor de omlijsting. Het levert prachtige beelden op, onder andere van het ziekenhuis met diverse meelijwekkende zieken, maar misschien wel nog meer met een aantal zeer strak uitgevoerde choreografieën. ‘Facade’ en ‘Moorden, Moorden’ zijn schitterend. Maar niet alleen het totaalbeeld is prachtig, ook als het kleinere scènes zijn en we de professionele artiesten aan het werk zien, blijft je aandacht er volledig bij.
Van de zeven professionals is juist de hoofdrolspeler degene die ik het minst aan het werk heb gezien, en dus het grootste vraagteken vooraf. Pieter Jan de Paepe speelt de dubbelrol van Jekyll en Hyde. Het wordt een vertolking met een uitroepteken. Wat een schitterende vertolking van deze ongelooflijk moeilijke rol, waarbij er steeds van rol , en dus ook van houding en klank moet worden gewisseld. In extremis is dat een duet met zichzelf. Met hulp van een fenomenaal lichtplan is dit nummer een absoluut hoogtepunt, maar dat kan van zijn hele vertolking worden gezegd. De verschillende stemmen worden zo goed gedaan, dat ik bij de verschillende rollen de stem me aan verschillende collega-acteurs doet denken. De enige andere rol die gedurende het verhaal enige ontwikkeling doormaakt is Lucy, vertolkt door een uitblinkende Charlotte Campion. De overige bijrollen zijn te verdelen tussen mensen die zich zorgen maken om Henry, en degene die hem bespotten. Vriend John wordt prima gespeeld door Nordin de Moor, die nog nooit teleur heeft gesteld. Laura Seys heeft Emma Carew heeft niet veel meer te spelen dan de liefhebbende verloofde, en doet dat goed. Haar zang is ook om door een ringetje te halen. Koen Crucke is als Jekylls aanstaande schoonvader weer eens ouderwets goed. Tim Saey is heerlijk verachtelijk als de hypocriete bisschop van Basingstoke. Leendert de Vis maakt als Simon Stride, hoofd van het bestuur het zevental compleet met een degelijke vertolking. Ze zorgen voor de beste vocale uitvoering die ik van het stuk ken, inclusief een aantal cast opnames. Natuurlijk heeft het prachtige geluidsontwerp en het koor en orkest daar ook een groot aandeel in.
Donkmeer is vanuit mijn woonplaats in Nederland een roteind rijden en door de late aanvangstijd van 21.00 uur dus ook een latertje voordat ik thuis was, maar ik heb het er graag voor over gehad. Doorgaans raad ik een goede voorstelling vooral aan voor mensen, die op een redelijke afstand wonen, maar in dit geval: Ga dit zien. Echt! Het kan nog tot en met 5 september.
Scènefoto’s: Steven Hendrix
