&Juliet is een “wat als verhaal. Terwijl de bezoekers hun plek in de zaal vinden, druppelen ook de acteurs op het podium binnen”, onderling converserend, ook met publiek, en zich opwarmend. Een jukebox staat prominent op het podium, en de kenners herkennen de Max Martin-muziek die eruit komt. Het is wat anachronistisch, want het gezelschap dat we zien bestaat uit de acteurs die van plan zijn de allereerste Romeo & Juliet op te voeren en Shakespeare is als de schrijver ervan er maar wat trots op. Maar als hij het idee pitcht aan zijn vrouw Anne, die is komen kijken, is zij een stuk minder enthousiast over een einde, waar Juliet zelfmoord pleegt. Ze had gehoopt over een liefdevol slot, aangezien het stuk zich aan hun relatie doet denken. Ze forceert dat zij haar versie kan maken, waarin Juliet zich niet van kant maakt maar Verona ontvlucht, naar Parijs. Dit doet ze samen met haar genderfluïde bestie May en voedster Angelique gaat uiteraard ook mee. Anne schrijft zichzelf in het verhaal als extra vriendin April. Het viertal belandt op een feest dat een zekere Lance heeft georganiseerd om zijn wat softe zoon François aan een vrouw te helpen. Het is een laatste kans; geen vrouw betekent het leger, waar hij natuurlijk niet aan moet denken. Daar komt het eerst tot een korte ontmoeting tussen May en François; eentje waar meteen wat vonkjes vanaf springen. Niet veel later ontmoet ook Juliet François. Als de ouders van Juliet opduiken, blijken het tweetal in hetzelfde schuitje te zitten, en dreigt Juliet wederom in een snel huwelijk te belanden..
Het stuk wat we te zien krijgen, wordt dus ter plekke gecreëerd door Will (Shakespeare) en zijn vrouw, waar Will in het belang van wrijving continu zand in de romantische intenties van Annes verhaal strooit, zoals het opvoeren van de ouders van Juliet. Zijn meest bizarre twist zorgt voor een spectaculaire pauzefinale, die ik hier nog niet zal benoemen, maar in de volgende alinea niet meer kan omzeilen. Maar het stuk is niet de enige plek waar conflicten ontstaan.
&Juliet is een jukebox musical, met nummers van Zweedse hitcomponist/producer Max Martin. Ook als deze naam je niets zegt, dan moet je onder een steen hebben geleefd aan het eind van vorige eeuw (of misschien was je nog niet op deze aarde) als er niet een flink aantal je bekend voorkomen. Grote hits van Britney Spears en de Backstreet Boys zijn in de meerderheid, maar ook bijvoorbeeld “Whataya want from me” van Adam Lambert en “I kissed a girl”(songs van May en François die tot de hoogtepunten in de show behoren). Het besluit van de tweede akte met onder meer “F***in’Perfect”” ,“Roar” en “Can’t stop the feeling” zet een vet uitroepteken achter deze voorstelling, die een absoluut feestje is.
Op het podium staat een dijk van een cast, die uit de rollen haalt wat erin zit. Gitty Pregers is weergaloos als voedster Angelique. Wat een aanwezigheid, wat een stem, en wat een geweldige komische timing. Linda Verstraten is fantastisch als Anne, vechtend tegen de rol van vrouw die ergens in het achterland voor de kinderen moet zorgen. Ook haar timing is weergaloos. Juliet speelt haar coming of age verhaal mooi, en ook zij zingt de nummers fantastisch. Bram Tahamata is prachtig als May, in hun kracht en in hun kwetsbaarheid.
De mannen zijn belangrijk in het verhaal, maar hun rol veelal wel ondergeschikt. Levi van Kempen overtuigt als de zelfverzekerde grote schrijver, die tegenspraak krijgt. Soms zijn de songs uitdagend, maar zijn spel is zeer overtuigend. Dave Rijnders is ontwapenend als François, die zich van het juk van zijn vader moet bevrijden, en waarvan we hopen dat hij de juiste liefde vindt. Tristan van der Lingen maakt zijn grote rentree als Romeo vlak voor de pauze, met een zeer overtuigende uitvoering van “It’s my life”. Een jongen die zich stoerder voordoet dan hij is, deels ook door de omgeving waar hij vandaan komt. Dat Juliet niet meteen weer voor hem valt, valt hem zwaar. Alle rollen worden in deze toch vooral komische voorstelling wat aangezet gespeeld. Die omschrijving past niet helemaal bij Eddy Zoëy als Lance, de meest karikaturale rol van het stuk. Met een enorm overdreven Frans accent (waar in de tweede akte nog wel een grap mee wordt uitgehaald) komt zijn rol wat geforceerd over, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel heel geestig vind. Bovendien maakt het hem wat minder de slechte boeman, die hij voor een deel natuurlijk wel is. Alle goede bedoelingen ten spijt.
&Juliet is een jukeboxmusical, die vooral succes had op Broadway, waar het vier jaar stond, en die ik zelf een aantal keren in Londen kon zien. Zodra een dergelijke titel voor Nederland wordt aangekondigd, is altijd de vraag. Vertalen we de liedjes of niet. Grote bekende hits in het Nederlands horen stuit sommige mensen tegen de borst, maar als de songs onderdeel van het verhaal zijn (en niet optredens in het zoveelste inwisselbare levensverhaal van een artiest) zorgt die tweetaligheid wel voor gekunstelde overgangen. Stage Entertainment koos voor het eerste, maar maakte een uitzondering voor het ene nummer dat speciaal voor de voorstelling werd geschreven. Juist dit nummer maakt de meeste indruk, waardoor ik er toch weer voor wil pleiten om de songs in dit soort situaties wel te vertalen. Met als bijkomend voordeel dat je een vertaalde tekst nog beter kunt laten aansluiten op de woorden die worden uitgesproken.
Desalniettemin is &Juliet een feestje. De dansnummers knallen, het totaalbeeld van decor, ondersteund door de ledwand erachter, ziet er fantastisch uit. En de hoofdrollen worden sterk vertolkt. De liedjes maken uiteraard een groot deel uit van het feest, dus enige affiniteit met de vele oorwurmen die Max Martin schreef is wel een vereiste. De vertaling is prima, met geforceerd leuk bedoelde en echt leuke grappen. Een voorstelling die je in een goed gemoed het theater laat verlaten.
