De wortels van wat nu DAPA heet zijn al veel ouder. Het jubileum is tevens het moment om wat restanten uit die tijd definitief onder de nieuwe paraplu onder te brengen. De naam NME, onder andere van Kids On Tour, waar ik zo’n 20 jaar geleden mee kennis maakte, verdwijnt nu definitief.
Bij de namen uit het verleden zien we een aantal verrassingen. Rudy Hellewegen, een paar maanden geleden nog spreekstalmeester bij het Carré Wintercircus, blijkt ook in het verleden betrokken te zijn, en presenteert de avond met een onherkenbare Jasper Taconis. Of zoals Hellewegen het zo weinig subtiel uitdrukte: een halve Jasper Taconis. Hij heeft heel veel gewicht verloren. Op (en rond) het podium zien we deze avond zo’n 150 verschillende gezichten. Een relatief klein deel ervan is het geweldige orkest onder leiding van Ivo van Leeuwen, de rest zijn leerlingen van de opleiding, de vooropleiding en de junior kids.
Vanaf het eerst tot het laatste nummer knallen de optredens van het podium af. Een openingslied over de musical zelf, en het plotseling gaan zingen is passend. Het is een feest om in Nederland eindelijk iets uit Matilda te horen: het pakkende Revolting Children. Al had het child dat een vliegtuigje tegen mijn hoofd gooide ook wel iets minder revolting kunnen zijn. Werkelijk tranen trekkend mooi was ‘Gods Love Nubia’ uit Aida, met Gitty Pregers en Peggy Sandaal als solisten. Het is een van de nummers waarbij ook de trappen langs de tribune bezet zijn. Op die momenten hoor je degene die pal naast je staan te zingen natuurlijk extra duidelijk. En het is allemaal loepzuiver. Een ander indrukwekkende song is Bohemian Rhapsody, dat deels a-capella wordt gezongen. De jongsten klinken lekker in een Joseph-medley.
Tanz der Vampire (met ‘Total Eclipse of the Heart’ in het Engels), Elisabeth (waarbij ‘Der letzte Tanz’ wel in het Duits wordt gezongen – prachtig door Carl van Wegberg), The Lion King: stuk voor stuk zijn de optredens een lust voor het oor. Soms komt er een naam voorbij, waarbij geen belletje gaat rinkelen, terwijl je wordt weggeblazen. Puk van Elzakkers laat prachtige dingen horen, en lijkt een perfecte Christine. Jammer voor haar dat The Phantom of the Opera steeds wordt overgeslagen in de revivalstroom die we al een flink aantal jaar in Nederland hebben. Maar ze blijkt cover voor half de cast in Starlight Express in Bochum, dus wie weet krijgt ze daar, waar the Phantom wel regelmatig te zien is, een kans. Het zijn vooral grote musicaltitels dus; de iets minder bekende songs komen uit Jekyll & Hyde en Dear Evan Hansen.
Een uitstapje buiten de musical is Led Zeppelins Stairway To Heaven, dat symbool staat voor de opleiding zelf: de trap vanaf de eerste auditie naar een steeds hoger plan. Voor een gezicht waar ik ooit zelf helemaal voor naar Berlijn ging (Der Schuh des Manitu) moet ik tot de uitsmijter wachten. In This is Me is eindelijk Michelle Splietelhof weer eens te horen. Andere solisten die het er in het concert eveneens prima van afbrengen zijn: Pim Lether, Jermaine Faber, Nicky van der Kuyp en Nicole van Hulst.
Tussen de optredens door krijgen we een aantal filmbeelden te zien: een gesprek met de schoolleider over de opname van DAPA in het Mondriaan is wel heel erg on-topic, maar krijgt ook wel heel veel tijd. De opnames van bekende oud-betrokkenen als Milan van Waardenberg (de herinneringen aan zijn eerste stappen worden extra leuk als je er zelf bij bent geweest – er is nog een interview uit dit tijd terug te vinden in het Musicalworld-archief), René van Kooten en April Darby zijn leuk om te zien.
Al met al is deze voorstelling, die deze avond twee keer werd opgevoerd, een mooie kroon op de eerste achtste eeuw, en een duidelijk bewijs voor het bestaansrecht van deze opleiding. Ik krijg gezien de samenstelling van de opleidingsklassen wel de indruk dat ze best wat meer mannen kunnen gebruiken.
