Er is inmiddels een generatie die denkt dat het Efteling Theater voor aparte shows is. Maar er was een tijd dat dat anders was. De legendarische ‘Wonderlijke Efteling Show’, de ‘Efteling Sprookjesshow’ en ’Tika is Jarig’ waren populaire muzikale shows, die deel uitmaakten van je entreeticket. Die tijd is weer terug, waarschijnlijk mede door het stoppen van de Raveleijn-voorstelling: op Goede Vrijdag ging Magicaluna officieel in première.
Centraal in de voorstelling staan een groot aantal illusies. Het verhaal eromheen draait om Luna, die daags voor haar verjaardag vindt dat ze te oud is voor een aantal dingen, en onder andere wat poppen in de prullenbak werpt. Eenmaal in slaap komt haar fantasiewereld weer tot leven, of, zoals de officiële tekst luidt: komen dromenbouwers, die met betoverende trucs haar kamer tot een groot droomspektakel ombouwen, waarna Luna ontwaakt en van de ene verbazing in de andere valt. Een betoog voor het behouden van de fantasie is natuurlijk een boodschap, die prima bij het attractiepark hoort. Ook de attractie Symbolica heeft dit thema.
De voorstelling begint met een maan, die gevoelsmatig nogal veel weg heeft van die uit een eerdere versie van Space Mountain in Disneyland Parijs, en de situatie schetst. Op dezelfde plek worden ook teksten geprojecteerd, maar omdat dit ook vele maten groter op de doeken aan de zijkanten gebeurt, waar deze door het golvende doek nagenoeg onleesbaar zijn, duurt het even voordat ik door heb dat dit de buitenlandse vertalingen zijn, en het Nederlands dus elders scherp te lezen is. Misschien is dat ook de reden dat ik referenties naar illusies van later mis, want een aantal voelen thematisch niet op zijn plaats. Een tafeltje waarbij onder- en bovenlichaam van een astronaut gescheiden zijn, een wereldbol waarbij de persoon erin verdwijnt. Pas bij de fotoshoot achteraf zie ik in het decor de astronaut-poster, en de globe staan en blijkt het dus niet zo random als in eerste instantie gedacht. Bij de sprookjes- en Eftelingfiguren was die link wel duidelijk.
Als de droomwereld tot leven komt gaat de vaart er goed in. De ene illusie na de andere vliegt voorbij. Qua idee vaak hetzelfde: verdwijnen, verschijnen, verwisselen en teleportatie zijn natuurlijk de kernonderdelen van illusievoorstellingen, maar de variatie in de uitvoering is enorm. Wie achterover zit en het over zich heen laat komen heeft een geweldige 20 minuten. Wie graag weet hoe ze het doen, komt daar met logisch redeneren op z’n Sherlock Holmes vast wel achter, maar niet omdat het zichtbaar is. Het hoge tempo, maar ook het harde en vele geluid, maakt de voorstelling voor mensen die het liever prikkelarm zien, minder geschikt. Misschien dat het park in het hoogseizoen een prikkelarme voorstelling kan toevoegen.
Pretparkfanaten die van shows houden, waaronder ik mezelf ook schaar, zullen weinig nieuwe trucs zien. Veel attractieparken hebben in de loop de tijd illusieshows neergezet. Maar dat is bij een parkshow, en zeker bij een verhalend park als de Efteling, van ondergeschikt belang. Het gaat vooral om de pretfactor, het tempo, de setting, en die is hier dik in orde.
Na afloop sprak ik met Marcel Kalisvaart, een van de mannen achter het bedrijf Magus Utopia, kampioen illusionisme in 2012. Ik zag hem meermaals optreden als Marcel, Prince of Illusion, in het Duitse Europapark. Dat blijkt inmiddels alweer 20 jaar geleden, even lang als ik zelf redacteur van Musicalworld ben. Nu is hij dus de man achter de schermen bij een optreden vol acteurs.
Hoe is de aanpak geweest van deze show
Het was een hele fijne samenwerking eigenlijk, Pepijn Gunneweg, die heeft ons benaderd. Daar hebben we tien jaar geleden een keer mee samengewerkt en dat klikte. Dus we gingen elkaar gewoon vaker met elkaar afspreken en anderhalf jaar geleden kwam hij met: “hebben jullie eventueel interesse om iets in het Efteling Theater te doen? En toen zei ik natuurlijk volmondig ja, want dat lijkt me super tof. Toen zijn we vorig jaar voor het eerst een beetje gaan brainstormen van: oké, wat zou er dan plaats kunnen vinden? Toen zijn we eigenlijk op het verhaal gekomen van Magicaluna. Van hoe leuk zou het zijn als een tienermeisje heel erg de hele tijd bezig is met haar telefoon en eigenlijk te oud voelt voor haar knuffels en Jokie weggooit en Jokie komt tevoorschijn in haar droom. Dat hebben we al gepitcht aan de Efteling en daar hebben ze ook weer volmondig ja op gezegd. Toen deze samenwerking vast lag hebben elkaar sowieso een paar keer per week gesproken: brainstorm-sessies en het script schrijven. Daarna er moet er natuurlijk nog zoveel gebeuren, want dan moeten we bepaalde props gaan herdecoreren, of herbouwen, of een hele nieuwe ontwerpen en bouwen. Wij zijn ook verantwoordelijk geweest voor alle kostuums. Dus dan gaan wij ook schetsen maken en die moeten dan ook weer goedgekeurd worden door de Efteling. Dus het is wel echt een samenwerking geweest, waar wij ook even aan moesten wennen natuurlijk, omdat wij vaker gewoon volle vrijheid kregen. En nu moest het wel even de goedkeuring van de Efteling krijgen. Maar ik moet zeggen is dat we eigenlijk altijd wel op één lijn zaten. Er zit heel veel enthousiasme zit erin, en heel veel passie. Maar wel veel op een gegeven moment: de laatste vijf weken hebben we echt al heel hard gewerkt, zes, zeven dagen per week.
Soms werkte ik, en zij ook, twaalf tot veertien uur op een dag.
Je bent illusionist. Zitten in de cast ook mensen met die achtergrond, of zijn die alleen ingewerkt
De meesten hebben moeten inwerken. Een aantal heeft al eerder voor Magus Utopia gewerkt. We zijn altijd heel erg kieskeurig met onze performance. Ze zijn uit honderden mensen gecast. Dan hebben we een hele selectieprocedure waar ze doorheen gaan. Op een gegeven moment gaan we ze in het echt zien, soms willen we ze nog een keer terugzien. En dan gaat op een gegeven moment de training beginnen. Maar bij de audities bijvoorbeeld gaan ze al illusietechniek krijgen. Dan gaan we kijken: oké, is iemand wel handig, weet je wel? Of heeft iemand twee linkerhanden en lukt dat niet? Dat zou zomaar kunnen gebeuren. Dan ga je op een gegeven moment door die repetitieperiode en dan is het gewoon heel veel training, training, training. En nu staat de show heel al staat het staat net in de kinderschoenen. Ik weet ook gewoon dat het de komende weken en maanden gewoon steeds beter gaat en strakker en mooier wordt.
Wat is de kracht van illusieshows voor pretparken, want heel veel pretparken hebben illusieshows. Wat maakt dat een goede combinatie?
Ik denk een goede combinatie is als de mensen zich eigenlijk een beetje kunnen (4:25) identificeren met de karakters. Dat ze daar een soort van band mee voelen. Ik denk ook dat het ook heel belangrijk is voor de pretparkshow dat er gewoon veel gebeurt, dan het blijft interessant. Ze komen, ze gaan in de achtbanen en dat is ook allemaal snel en thrills, weet je wel. Dan kom je bij een show en dan wil je daar ook wel even wat energie over je heen krijgen. Ik denk dat deze show dat wel heeft.
