De directeur moet zijn praatje vooraf staand achter een microfoon doen. Alle zenders zijn namelijk in gebruik voor de voorstelling. Dat dit er evengoed wel heel veel zijn blijkt als we totale cast zien.
Met The Wall is niet gekozen voor een lichtvoetige, feestelijke titel, maar wel eentje die aansluit op de realiteit van vandaag de dag. Dezelfde titel was ooit de eerste eigen productie van het theater, maar werd destijds in de buitenlucht opgevoerd. Nu dus, ondanks uitstekend weer buiten, binnen, op comfortabele stoelen in een zaal die lekker oploopt. Iedereen heeft goed zicht.
Koper schalt vanaf het balkon, en door de vele zaaldeuren komt een deel van de de cast binnen. Het is een overdonderend begin van de voorstelling. Zoals voor de meeste rock opera’s geldt is het verhaal niet heel gemakkelijk te volgen zonder enig voorwerk van de toeschouwer. Dat de show in het Engels wordt gespeeld (zonder enige boventiteling) helpt hier ook niet bij. Maar zelfs als je je achteraf afvraagt waar je nou naar hebt zitten kijken, heb je wel een prachtig spektakel gezien en gehoord.
Het verhaal draait om Pink, die worstelt met het leven. Al jong is hij zijn vader verloren, gesneuveld in de tweede wereldoorlog. Zijn moeder is heel beschermend. Op school heeft hij problemen met de leraren. en eenmaal getrouwd loopt het ook niet lekker. Al die problemen zijn stenen in de muur die hij figuurlijk opbouwt en die uiteindelijk leidt tot een depressie van de inmiddels rockster. Toegediende medicatie doet hem zelfs hallucineren dat hij een fascistische dictator is, of is dit ook werkelijkheid.
De rol van Pink als volwassene wordt door twee acteurs gespeeld. Freek den Hartogh vertolkt de kwetsbare kant van zijn karakter; het deel waarmee we ons als publiek mee willen vereenzelvigen, zeker naar het eind van de voorstelling toe. Milan Sekeris is de groteske buitenkant, wars van de problemen, die steeds extremere vormen aanneemt. Vocaal slaan ze zich prima door de deels overbekende songs heen. Hoewel de klank wel richting het origineel gaat, voelt het nergens als een goedkope kopie. Met flashbacks maken we ook kennis met de jongere versies van Pink: Manuel Heuker (zo te zien een gedeelde rol) als de jongste variant en Sam Lichtenberg als de wat oudere. Ze spelen hun rollen prachtig.
Regisseur Daniel van Klaveren heeft voor een prachtig toneelbeeld gezorgd, waarbij hij fraai speelt met contrast. Een kindertekening van een gelukkig gezin met vader in uniform op de achtergrond tegenover de dramatische werkelijkheid van de gesneuvelde vader bijvoorbeeld. Kleur versus grauw. Verstikkende moederliefde door een hele lading moeders rondom de ene zoon. De kleurrijke dictator tegenover zombie-achtige volgers.
De bloedmooie koorpartijen hebben een groot aandeel in de kracht van de voorstelling. Ze zijn enorm indrukwekkend. De grote hit van het album, “Another Brick in the Wall (part 2)” is ook een hit op het podium. Zowel door de koorklanken van het jongerenkoor, als de enscenering: nekloze docenten, die aan ms. Trunchbull in de musical Matilda doen denken, maar tegelijkertijd ook de beroemde videoclip eer aan doen, tegenover de kleine gestalten in schooluniform, met felrode sokken. Ook de band, die we op de achtergrond zien spelen, doet het geweldig.
Beseffend dat dit verhaal deels gebaseerd is op de levens van Syd Barrett en Roger Waters, valt misschien ook te begrijpen waarom laatstgenoemde het tegenwoordig niet allemaal helemaal goed op een rijtje lijkt te hebben.
The Wall is bedoeld als geschenk aan de stad, en wat een pracht cadeau is het geworden. Velen konden de geste al waarderen. Het aantal voorstellingen werd uitgebreid en zijn voor het overgrote deel uitverkocht. Alleen komende dinsdag en woensdag kun je er nog terecht, voor nog geen 10 euro per ticket.
