Een klassieker uit de ruime catalogus van sprookjesmusicals, uitgevoerd door een gloednieuwe producent. Volgend seizoen mogen we ons verheugen op de terugkeer van de musical Sneeuwwitje. Het gaat hier om de productie die oorspronkelijk werd gemaakt door Studio 100 en waarvan vrij recent een nieuwe, ingekorte versie te zien was in het theater van Plopsaland De Panne.
In Slot Zeist was vorige week de perspresentatie: een fraaie locatie voor een sprookjesachtige voorstelling. Bij de recente Disney-speelfilm was veel gedoe rond de dwergen, in deze voorstelling wordt, net als in eerdere versies, weer gebruik gemaakt van een zevental korte acteurs. Het merendeel, zo niet allemaal, speelden dezelfde rollen in De Panne, en zijn zo de ervaren acteurs van het stuk. De cast en creatives bestaan verder veelal uit talentvolle, jonge mensen, die zo de eerste stappen op hun vakgebied kunnen zetten. De oudere acteurs komen vooral uit het amateurcircuit. De voorstelling zal gespeeld worden met een live-orkest.
Twee bekende namen uit de musicalwereld leveren ook een bijdrage, al zal dat niet live zijn. Anne Mie Gils, ooit zelf te zien als de koningin in dit stuk, zal de vertelstem voor haar rekening nemen. Wim van den Driessche, nog regelmatig te zien in Moulin Rouge, is de stem van de spiegel, die altijd de waarheid spreekt. Beiden ondersteunen graag initiatieven van jonge theatermakers.
Ook in deze Sneeuwwitje-bewerking is er natuurlijk sprake van een stiefmoeder, met een obsessie voor schoonheid. Ze denkt hiermee onweerstaanbaar te zijn voor prinsen, met name de jonge prins, die zijn oog heeft laten vallen op Sneeuwwitje. De rol, die in het sprookje aan de jager is voorbehouden, wordt nu toebedeeld aan butler Aimee, een komische rol die om tragische redenen opnieuw moet worden gecast.
Na de presentatie ging Jeroen nog even een rondje langs een aantal castleden en creatives, om nog wat meer te weten te komen over de productie.
Thomas Antonis heeft een dubbelrol. Hij is (naast naamgever) medeproducent en speelt mee als de prins.
Een jonge producent, zelf in de hoofdrol, dat klinkt bekend. (red: Jeroen verwijst naar Van Hoorne Theaterproducties dat is gestart door Michael van Hoorne om zelf rollen te kunnen spelen).
TA: Ja, maar ik heb gewoon net auditie gedaan. Bij het creatieve team. En die beslissing is zonder mij gemaakt.
Dus de vergelijking met Van Horne gaat niet helemaal op?
TA: Nee, want in principe hebben we vanaf het begin gezegd, heel eerlijk: ik doe gewoon auditie, ik ga gewoon mee in de rondes en de beste moet op. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik de beste ben, maar het team heeft die keuze gemaakt.
Studio 100 is een grote speler. Was dat lastig om die rechten los te krijgen?
TA: Nee, dat viel mee. We zijn geen professioneel producent. We maken deze voorstelling met jong talent, oud talent, mensen met een opleiding, mensen zonder opleiding. Dus we hebben niet de insteek om 150 voorstellingen te gaan spelen. We houden het kleinschalig te houden, wel met een toer. Dus toen heb ik gewoon gevraagd, we hebben de rechten, die waren vrij, dus dat hebben we mogen doen
En wat zijn de plannen naar de toekomst toe? Dezelfde catalogus?
TA: Wel een beetje in dezelfde vijver. We zijn natuurlijk nu aan het kijken over de relatie tussen jong, lokaal, startend talent. Natuurlijk ook startende opleidingen en om die formule verder uit te werken voor de toekomst. We zijn wel bezig met de volgende productie al, voor 2027, 2028. Die wordt ook heel verrassend, met leuke namen ook denk ik. Hier zit zoveel talent, dat niet persé in een tour staat, of dat het niet persé als een vak wil doen, maar wel gewoon heel erg goed is. En daar proberen wij een podium te bieden.
Wat heb je als bronmateriaal gebruikt? Het oorspronkelijke stuk? Of is het de laatste Studio 100 bewerking waarin nogal wat gebeurd is?
TA: Nee, we pakken hem terug naar het bronmateriaal. De DVD van 2005. Dus de allereerste versie. En we zijn nog aan het kijken hoe we dat iets meer naar deze tijd kunnen trekken.
Dus we gaan weer sokken wassen.
TA: Ja, die versie spelen we. Met pauze dus ook.
Voor de regie is Fleur Brokken verantwoordelijk.
Een stuk van 25 jaar oud, hoe trek je dat naar het nu toe?
FB: Nou ja, de basis is op zich natuurlijk heel sprookjesachtig en dat blijft. Het moet magisch blijven. We zagen wel dat de kostuums en de decor wat verouderd waren. En zeker de koningin, die was heel cartoonachtig. We wilden haar toch wel wat chiquer, een beetje een glamourvrouw. En het decor is ook net wat frisser. Niet meer zo’n, ik mag het eigenlijk niet zeggen, kitscherig sprookjeskasteel, maar een beetje eleganter. En we hebben natuurlijk een jonge cast. Ik denk dat dat ook heel veel frisheid met zich meebrengt. We hebben goed gekeken naar verschillende versies van de voorstelling. En daar gekeken van oké, wat kunnen we gebruiken? Wat willen we erin, en wat doen we niet.
Uitgaand van de versie in De Panne: Wat neem je over, en wat gaan jullie absoluut anders doen?
FB: Wij hebben ervoor gekozen om het decor sowieso gewoon te laten maken en niet met LED-schermen te werken. Wij vinden het ook mooier dat het decor mooi handgemaakt is. Dat het ensemble allemaal eigen types waren, vonden wij wel heel tof In de vorige versies was het natuurlijk een beetje één geheel. Wij willen daar ook wel echt de ruimte voor ons ensemble in creëren.
In gesprek met Lieke Vereijken, die de rol van Sneeuwwitje zal vertolken.
Bij je presentatie hier werd gezegd van 25 jaar geleden was je klein meisje en zat je zelf in de zaal. Nu sta je op het podium. Wat kan je van die 25 jaar geleden nog specifiek herinneren?
LV: Toen was ik echt nog heel klein. Dus ik heb vooral de dvd grijs gedraaid als klein kind. Dus als ik thuis kwam uit school dan ging de dvd van Studio 100 van Sneeuwwitje aan. En dan zong ik alle liedjes mee. Wat ik me vooral herinner is dat warme, hartverwarmende gevoel dat Sneeuwwitje je geeft. Want ze is zo zacht en zo zichzelf en door de vriendschap die ze met de zeven dwergen krijgt, krijg je gewoon een helemaal warm gevoel van binnen. Dus om dat nu neer te mogen zetten is echt een droom die uitkomt. Ik heb er heel veel zin in.
Ik heb hem natuurlijk 25 jaar geleden ook gezien, als volwassen man. Dan ben je vooral onder de indruk van de slechte koningin, en haar “Ben ik slecht?” Maar als klein meisje kijk je dus toch vooral naar Sneeuwwitje.
LV: Ja, want het goede overwint. En wie goed doet, die vindt veel mooist op haar pad. De koningin is een fantastische rol; de nummers die zij neer gaat zetten, dat doe ik er niet na. Maar ik denk dat Sneeuwwitje heel herkenbaar is voor heel veel mensen. Zacht, lief, veel meegemaakt. En dat ze toch de kracht vindt om te blijven wie ze is, vind ik heel bijzonder. Ik denk dat ik dat als kind ook wel ook heb gemerkt, dat de schoonheid van binnen zit, en niet alleen van buiten. Dat is een hele belangrijke boodschap, denk ik.
25 jaar is een lange tijd. Ik denk dat het meisjesbeeld wel iets is veranderd in die kwart eeuw. Wordt Sneeuwwitje weer een beetje meer van deze tijd? Als ze toch nog sokken moet wassen?
LV: Ja, we gaan weer sokken wassen, maar ik ga de dwergen wel aanleren om het van mij over te nemen. (lacht). Nee, hoe ik het mee ga nemen is: ik denk dat ik nu als volwassen vrouw meer inzie welke groei sneeuwwitje doormaakt. Want ze wordt gezien als een naïef klein meisje, daar ben ik het niet mee eens. Je ziet aan het begin, ze heeft haar ouders verloren. Ze woont nu in een huis waar geen warmte is. En om dan de kracht te vinden, wat ik net al zei, om bij jezelf te blijven, om altijd vriendelijk te blijven, dat vind ik zoiets krachtigs. En ik denk dat je dat als klein meisje niet inziet dat het heel bijzonder is om dat te kunnen als vrouw. En door het stuk heen zie je door de vriendschappen die ze maakt, door de liefde die ze terugkrijgt, dat ze daar veel pittiger van wordt en sterker. Dat ze haar eigen kracht begint in te zien, dat wil ik echt wel neer gaan zetten. Sneeuwwitje is krachtig.
De koningin wordt gespeeld door Natalie van Bijsterveldt
De hamvraag natuurlijk: Ben “ik” slecht?
NvB: Ja, in de voorstelling wel. In het echt natuurlijk niet. Ik vind de koningin wel echt een slechte vrouw.
De koningin zelf is daar nog niet van overtuigd.
NvB:Nee, die snapt het niet. Maar als ik van een afstandje naar de koningin kijk, dan denk ik wat een slechte vrouw. Je laat niet zomaar je dochter vermoorden toch?
Dat besef had de koningin ook. Met als conclusie, ik had het zelf moeten doen.
NvB:Ja, precies dat.
De slechterik is doorgaans de echt leuke rol in het stuk.
Vind ik wel, ja.
Is er iets al waar je nu al naar uitkijkt?
NvB:Ik kijk sowieso uit naar de hele productie. Gewoon het spelen met heel deze cast. En als ik dan persoonlijk naar de koningin kijk, dan denk ik dat ik vooral de interactie met de prins leuk vind. Die connectie, dat gebeurt ook van alles. En natuurlijk “ben ik slecht”. Dat is het slotnummer, voor mijn rol dan.
Kende je de productie van 25 jaar terug, of de opname?
NvB:Mijn dochter is 16. En daar keek ik dit mee. Toen heb ik altijd gezegd thuis, als die rol een keer komt, dan wil ik auditie doen. En nu ben ik het gewoon.
Tot slot een treurige laatste toevoeging:
Eerder in dit artikel werd gemeld dat de rol van Aimée om tragische redenen opnieuw moet worden ingevuld. Tijdens de presentatie werd gemeld dat dit vanwege ziekte was. In de tussenliggende week is Huub van den Boogaard, die de rol zou spelen, overleden. We leven mee met cast en crew, en zijn geliefden en bekenden.
