Waar veel Nederlandse jeugdproducties ook een aantal optredens over de zuidelijke landsgrens spelen, is de omgekeerde weg een zeldzaamheid. Het is dan ook verrassend dat het betrekkelijk jonge Kadee Producties, dat eerder dit jaar zeer veel indruk maakte met hun prachtige ‘Next To Normal’, deze weg wel bewandelt. Tot aan Friesland aan toe kun je Vos en Haas tegenkomen.
Voor mensen met kinderen in de doelgroep-leeftijd zullen Vos en Haas geen onbekenden zijn. De prentenboeken van Sylvia Vanden Heede, met de door bekroond illustrator Thé Tjong-Khing getekende figuren, verschijnen al sinds de eeuwwisseling, en de meest recente uit de reeks is van mei dit jaar: er is dus keuze genoeg. Daarnaast is er een televisieserie, en verscheen er twee jaar geleden zelfs een bioscoopfilm. Beiden hebben zowel een Nederlandse als een Vlaamse stemmencast: deze musical is de cast gemengd. Dat betekent dat we drie tongvallen horen. Vos heeft een Nederlandse, Haas en Uil een Vlaamse, en Ever, praat met een Duits accent.
De vier figuren waar de voorstelling om draait zijn poppen, die mans groot zijn. Alleen Uil is wat kleiner. Bij Vos en Ever zitten de benen onderaan vast aan de schoenen van de spelers, waardoor ze automatisch meebewegen. Met een arm wordt de mond bediend, de andere wordt gebruikt voor armbewegingen. De enkele scène waar het karakter twee armen moet gebruiken, krijgt de speler dus hulp van een mede-acteur. De poppen lijken sprekend op de illustraties; het decor lijkt qua stijl wat grover (met een technicus die af en toe decorstukken opbrengt en weghaalt), maar is podium vullend, ook in een groot theater als het Antwerpse Elckerlyc, waar deze voorstelling feestelijk van start ging.
De verhaaltjes houden rekening met de korte spanningsboog van de jongste bezoeker. Het duurt dus nooit lang voordat er een oplossing is voor het probleem. Met uitzondering misschien van het bedenken van het cadeau voor Haas, die de volgende dag jarig is, en dat tot wat sub-verhaaltjes leidt. Stilzitten is voor jong publiek lastig, en daar houdt de voorstelling dan ook rekening mee door de vierde wand regelmatig te doorbreken. Er mag al snel worden meegedaan met de ochtendgymnastiek bijvoorbeeld. Telkens als je merkt dat ze wat onrustiger worden, is er weer een moment dat ze zelf iets moeten doen. Vos zoeken bijvoorbeeld, want die is op dat moment zoek. Alles lijkt goed te passen bij hun belevingswereld, van een beetje bang zijn tot associëren van koek naar koekoek. Een lied over dierennamen die niet kloppen, of een scène waarin Ever de eieren laat vallen, en even later toch een omelet aan Haas serveert. Een feestelijk eind met confetti maakt dat ze vrolijk de zaal verlaten. Voor de meegekomen ouderen biedt de voorstelling niets extra’s. Waar in jeugdvoorstellingen soms ook humor of een verwijzing zit die voor volwassenen bedoeld is en volledig over de hoofden van de kinderen heen gaat, is dat hier niet het geval.
De cast levert degelijk werk, wat betekent dat je al snel het verhaal beleeft vanuit de pop, in plaats van de acteurs: Samantha Lernout als Haas, Chris Schep als Vos en Luka de Baets als Uil. Jens Broes is niet alleen Ever, maar was ook verantwoordelijk voor de songs, die lekker klinken.
De inschatting dat het formaat van de poppen de kinderen mogelijk zou afschrikken, zeker met het ietwat norse uiterlijk van Ever, blijkt verkeerd. Tijdens deze première was er achteraf een fotomoment met de cast, en de rij ervoor was enorm.
Vos en Haas is dus precies wat je mag verwachten van een voorstelling voor ruwweg 3+. Wie zijn collectie wil aanvullen met boeken, of een leuk knuffeltje van de figuren wil hebben, kan bij de merchandise-stand terecht.
De metamorfose van Elckerlyc
Voor mij was deze voorstelling ook een kennismaking met de nieuwe foyer van het theater: de naastgelegen kerk dient nu als inkom- en ontvangstruimte. Dus geen gedrang meer in de krappe voorruimte, maar een prachtige zaal, met alle ruimte om rustig een drankje te drinken.
