In de categorie Franse klassiekers waarvan mensen de titel wel kennen maar die ze nooit daadwerkelijk hebben gelezen zijn er een aantal titels die waarschijnlijk hoog scoren. Les Miserables, Sans Famille (Alleen op de Wereld) en Le Petit Prince (De Kleine Prins). De twee eerste titels kon je al eerder bewonderen als musical (de ene wat vaker dan de ander), en nu is ook De Kleine Prins aan de beurt. Het verhaal is een kinderboek, maar heeft thema’s die ook volwassenen aanspreken.
Er zijn verschillende musicalversies van gemaakt, waarvan het Franse muziekspektakel met muziek van Richard (Riccardo) Cocciante mogelijk de bekendste is, maar deze voorstelling is van oorsprong Catalaans. (Voor wie de originele songs wil horen, de titel daar is El Petit Príncep). In deze voorstelling brengt een vijf persoons cast het verhaal tot leven.
De Kleine Prins werd geschreven door Antoine de Saint-Exupéry, een man die naast schrijver ook piloot was en als vliegenier in de tweede wereldoorlog omkwam. Hij is echter al een keer eerder neergestort, en die crash in de woestijn is verwerkt in het verhaal van De Kleine Prins. De verteller van het verhaal is namelijk een piloot, die in de woestijn kennis maakt met deze vreemde figuur. De jongeman komt van een kleine planeet met een drietal vulkanen, wat baobab-bomen en een roos. Ruzie met die laatste, waarvan hij denkt dat zij uniek is, zorgt ervoor dat hij zijn planeet heeft verlaten. Hij vraagt aan de piloot een schaap te tekenen, maar al zijn pogingen lijken te weinig op een gezonde versie ervan. Niet verwonderlijk, want ook zijn eerdere pogingen een enge tekening te maken van een olifant die door een slang was verslonden boezemde niemand schrik aan. Voor hen was het een hoed. Maar als hij een tekening maakt van een doos, waarin het schaap is opgesloten, is de prins tevreden. Hij vertelt de piloot over zijn reis tot dan toe, en de vreemde figuren die hij tegenkwam komen vervolgens één voor éèn voorbij. Het zijn karakters die symbool staan menselijke tekortkomingen als ijdelheid hypocrisie en hebzucht.
De voorstelling maakt gebruik van een groot projectiescherm, dat meteen bij binnenkomt al de aandacht trekt. Vol teksten en tekeningen houdt het ontcijferen en bekijken ervan de kinderen, en de volwassenen die geen gesprekspartner hebben gevonden, bezig. Het scherm blijkt het belangrijkste bestanddeel van het decor, dat ook enkele kleinere schotten bevat, waarmee wat diepte wordt gecreëerd, bijvoorbeeld wat zandheuvels in de eerder genoemde woestijn. De start van de show voelt wat traag – kinderen van de aanbevolen leeftijd van 8+ worden meestal getrakteerd op een hoger tempo - maar die snelheid neemt toe. Zeker de parade aan vreemde snuiters gaat in een reuze-tempo, slechts steeds kort onderbroken door beelden van een enorme vlucht vogels.
René van Kooten blijkt een zeer prettig verteller (hij deelt de rol met Alex van Bergen) en ook zijn interactie met het vreemde sterrenkind is mooi. Deze Kleine Prins wordt met mooi buitenaardse naïviteit vertolkt door Juliëtte van Tongeren. De overige rollen worden door het ensemble gespeeld. De roos heeft een geweldige diva-song, en daar weet Gina Bentvelsen wel raad mee. Een ander vocaal hoogstandje komt van Abel Leemans. Hij heeft als Zakenman een tekst in een zodanig tempo dat “Getting married today” (Company) of “Bücher” (Tanz der Vampire) er kinderspel bij lijken. Verstaanbaar, eb in zo’n rap tempo dat niet is bij te houden of de berekeningen in de tekst ook daadwerkelijk kloppen. Ook als IJdeltuit steelt hij de show. Mitch Wolterink heeft de vos als belangrijkste rol: een rol die hij uitvoert met dierlijke souplesse.
Wie het verhaal in zijn originele vorm kent maakt zich misschien zorgen over de manier waarop het einde van het bezoek aan de aarde wordt vormgegeven. Er is gekozen voor een spirituele variant.
De Kleine Prins is een voorstelling die je langzaam weet in te pakken. De pech tijdens de première dat er precies een dubbele showstop is in het meest kinderlijke gedeelte van de voorstelling, waardoor wel erg lang werden getrakteerd op twee clowneske lantaarnaanstekers, weet dit niet meer te verstoren. Een fijne voorstelling die ook nog eens stof geeft tot nadenken. De bloemen voor cast en creatives mogen dan een standaard-traditie zijn bij een première, ze zijn in dit geval zeker terecnt. Al was het zeker fijn geweest als de vertaler, Sjoerd Kuyper, onlangs overleden. er ook tussen hand kunnen staan.
