Als je al nagenoeg twee decennia schrijft voor Musicalworld, en daarbij niet alleen de professionele, maar ook de amateurvoorstellingen bezoekt, zie je in die laatste categorie veel trends. Er zijn dan titels die door heel veel verschillende verenigingen worden opgepakt. Dan is het extra leuk om weer een titel te zien die niet in die categorie valt, al vraag je je soms ook af of daarmee niet te veel hooi op de vork wordt genomen. Zo’n titel is Zorro.
De figuur Zorro is natuurlijk bekend, maar er is ook een veelvoud verhalen rond hem geschreven. De musical vertelt het verhaal van Don Diego de La Vega, die door zijn vader vanuit het dorpje Los Angeles naar Spanje is gestuurd voor een opleiding, maar zich daar aansluit bij een groep zigeuners. Vooral met de pittige Inez kan hij het daar heel goed vinden. De musical begint dan ook met deze theatergroep, die het verhaal van Zorro vertelt. Te beginnen hoe hij en zijn broer Ramon aan het spelen zijn, en hoe Ramon jaloers is op zijn jongere broer, die hij ziet als het lievelingetje van hun vader, de alcalde. We zien hoe het jeugdvriendinnetje van Diego, Luisa, hem opzoekt bij de groep. Zij vertelt dat zijn vader is verongelukt, en dat zijn broer Ramon de alcalde-rol heeft overgenomen, en de boel terroriseert. Diego besluit mee terug te gaan, en de hele troep zigeuners reist mee. Met Inez creëert Diego de gemaskerde man, die strijdt voor gerechtigheid. In die hoedanigheid voorkomt meteen al een terechtstelling. Als zichzelf presenteert hij zich als een vlijende fan van zijn broer, en schokt zo Luisa, die niets van het dubbelspel weet. Inez probeert ondertussen de goeiige sergeant Garcia te bewerken. Hij is niet zo slecht als zijn baas, maar te laf om tegenspraak te geven. Het spreekt vanzelf dat de situatie steeds riskanter wordt.
De voorstelling is een jukebox-musical met muziek van de Gipsy Kings, vooral bekend van de hits ‘Bamboleo’ en ‘Baila Me, die natuurlijk ook in de musical te horen zijn. Muziek dus die vraagt om temperamentvolle dans, aan flamenco. Daarnaast kent het verhaal, waarin de degens regelmatig worden gekruist, natuurlijk de nodige vechtscènes met dit wapen. Dat overtuigend spelen, is evenmin een vanzelfsprekendheid. (en haalt een herinnering aan een degen die tijdens een professionele voorstelling op de lege plek naast me belandde weer helemaal naar boven). Maar eerdere voorstellingen van Treatief geven vooraf wel het vertrouwen dat het ook deze keer wel weer goed zal komen.
Het vertrouwen wordt niet beschaamd: de voorstelling is, voor een amateurvoorstelling, werkelijk sensationeel te noemen. Te beginnen met een uitstekend drietal in de hoofdrollen aan de goede kant. Alle hoofdrollen zijn dubbel bezet, dus wie nog gaat kijken, zou ook andere mensen kunnen zien spelen. Koen Stekelenburg speelt Zorro deze middag, en doet het zeer overtuigend. Hij maakt van het onbekende “Hope” (en de korte reprise ervan) een van de hoogtepunten van de voorstelling. Bravoure en kwetsbaarheid komen mooi in hem samen. De chemie met Marijn van Amstel is als Luisa is duidelijk aanwezig. Zij is ook een genot om naar te luisteren, en overtuigt in haar teleurstelling in de slappe (versie van) Diego, en in haar bewondering voor zijn Zorro-kant. Inez is een brok energie, verleidelijk en gevaarlijk. Een stevig rechtvaardigheidsgevoel, maar ook geboren voor gevaar. Rianne Haaijema spat van het podium als de vuurfonteinen die we een paar keer te zien krijgen en is net zo vurig. Wat een temperament. Je snapt wel dat de wat sullige en slappe Garcia voor haar valt. Dit geeft Yorick Smit de ruimte om te laten zien is dat hij meer is dan de ja-knikkende voetveeg van Ramon (Arjan Sluijs). In ieder geval in woord…
Al aan het begin van de voorstelling is een enorm ensemble te zien, die er duidelijk zin in heeft. Bij de massale scenes is dat veel belangrijker dan de perfecte uitvoering. Perfectie is wel belangrijk bij de gevechtsmomenten: je wilt geen echte gewonden, maar wel overtuigende strijd. Dat is zeker gelukt. Op andere momenten is het vuur niet alleen letterlijk te zien en te voelen, maar ook figuurlijk. Sommige flamenco-dansen spatten van het podium, en zeker nummers zonder muzikale begeleiding worden bewonderingswaardig opgevoerd. Meestal is er natuurlijk wel muziek, en het orkest onder leiding van Gerbrandt van Kolck speelt geweldig. De orkestleider blijkt bijvoorbeeld ook verantwoordelijk voor het Love Story-melodietje, die een scene tussen Garcia en Inez net dat beetje extra geeft. Een mooi, functioneel decor, prachtige kostuums, en een goede flow, waarbij een decorwissel het tempo van de voorstelling nooit in de weg zit: het oogt allemaal heel professioneel. Regisseur Dennis de Groot kent de voorstelling dan ook van haver tot gort. Hij maakte zijn professionele musicaldebuut in deze voorstelling Na deelname aan Op Zoek naar Zorro, de televisieauditie voor de hoofdrol, waarin hij als vierde eindigde, werd hij, toen nog leraar, gevraagd in het ensemble . De liefde voor de voorstelling is dan ook duidelijk te zien.
Het logo van de voorstelling is overduidelijk de letter Z, die Zorro in de borst van zijn tegenstander kerft. In dit geval valt het ook te lezen als een T met een dikke streep eronder. Of dit nu wel of niet een bewuste keuze is geweest Terecht is het zeker. Want deze T(reatief) voorstelling verdient alle lof. Zorro is nog te zien tot en met 11 april.
