Verhalen voor de jeugd waarin leraren een grote rol spelen, ze zijn er in grote getale. Mees Kees of Meester Kikker, in de categorie zo aardig dat ze waar nodig door de klas moeten worden beschermd tegen minder charmante schoolhoofden, maar de kwaadaardige levert natuurlijk ook spannende verhalen op. Bijvoorbeeld The Demon Headmaster, decennia geleden een geweldige televisieserie, maar het bekendste voorbeeld is zonder twijfel Matilda van Roald Dahl. De vraag is of de inmiddels negen delen tellende serie rond Juf Braaksel er zou zijn geweest zonder dat verhaal, want het kent wel zeer treffende gelijkenissen. In beide gevallen hebben de klassen een uitermate vriendelijke juf, waarop wordt neergekeken door een kwaadaardig schoolhoofd. Waar Matilda telekinetische krachten heeft is er in deze boeken een magische ring, die ook in de theatervoorstelling terugkomt.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat net als in de theaterbewerking van Matilda het schoolhoofd, juf Brakel, wordt gespeeld door een man. In het theater maken we met haar kennis na een introductielied met zaklampen, waarin de leerlingen haar al weinig lovend hebben omschreven als ‘etter’ en ‘rat’. Dat wordt ook bevestigd, als ze gefraudeerd heeft om de titel ‘liefste juf van de provincie’ te bemachtigen. Er is al meteen wat zaalinteractie, als drie namen van hoegenaamde stemmers worden voorgelezen, en ze haar moeten begroeten. Dat meerdere haar ‘juf Braaksel’ durven noemen valt bij haar niet in goede aarde. Dat het schoolhoofd een schooluniform heeft bedacht, dat geïnspireerd lijkt op haar eigen kleding valt dan weer bij de leerlingen niet in goede aarde. En dat terwijl het beetje scout-achtige uniform, op de rare baret na, er nog best leuk uitziet. Als Lucas, een zoon van een Nobelprijswinnaar, als nieuwe leerling in de klas komt, wordt hij door de klas, met name Thijs, gezien als Braaksels lievelingetje, maar die liefde van Braaksel heeft een duistere reden. Dan is er ook nog een subplot rond de afgescheurde babyfoto van zichzelf, die Thijs meeneemt in het kader van het “Wie ben ik” project.
Het is met name deze subplot – iedereen die speculeert waarom er iemand van een babyfoto is afgescheurd doet dat ongetwijfeld goed – krijgt wel erg weinig ruimte, en de snelheid waarmee Thijs de uiteindelijke waarheid verneemt en verwerkt is veel te hoog. Er moet namelijk nog een spannend verhaal worden afgerond. Enige voorkennis van de verhalen is een pré bij het bezoeken van de voorstelling. De eerder genoemde magische ring is een gegeven, maar wie er wat mee kan is volkomen onduidelijk, tot deze in het verhaal wordt gebruikt als een portable Matilda (geen idee of deze ring nog meer kan). Ook de dynamiek in de klas lijkt al een gegeven, maar wordt wel duidelijk neergezet. Of de dames (Ali en Greta) die betrokken zijn bij het plan van Braaksel ook vaste figuren zijn is niet duidelijk, maar ook over hen krijgen we weinig informatie.
Waar het hoofverhaal een kinderthriller is, is er gelukkig ook nog genoeg ruimte voor humor. De schuifelende assistent van Dongen, die ook nog eens behoorlijk doof is. De reacties bij het uittrekken van de schoen en sok van Braaksel na een valpartij. En de twee agenten, die allebei Wout blijken te heten. Bij kindervoorstellingen kunnen domme boeven niet ontbreken, en aan die regel wordt hier ook voldaan, waardoor we ook getrakteerd worden op een slapstickachtervolging.
De cast is prima. Sander van Voorst tot Voorst speelt Braaksels’ vileine karakter met volle overtuiging, en geniet van een stukje improvisatie, met name richting het publiek tijdens het onvermijdelijke meedoe-moment. Dat deze voorstelling in Den Bosch plaatsvindt zorgt ervoor dat we hem onder andere “jij mislukte Bossche bol” horen zeggen. Suzanna Pleiter is mooi als de lieve juf Evi, terwijl de rest van het ensemble (Lucas van den Elshout, Lian Duinkerken en Maxime Appeldoorn) wel raad weten met zowel de serieuzere rollen als de ouders, als de karikaturale. De kindercast (cast Blauw, maar volgens mij met een invaller) speelt degelijk, met een paar mooie uitschieters. De liedjes uit de voorstelling (ook te vinden op de streaming platforms) liggen lekker in het gehoor, maar de overdaad aan kinderkoor bij de groepsnummers zorgt er wel voor dat die songs niet meer live en zo minder overtuigend overkomen. Het decor oogt eenvoudig effectief, maar is inventief in de mogelijkheden door kleine wisselingen.
Wie de boeken of films kent heeft ongetwijfeld een hele leuke middag; voor leeftijdsgenoten die het materiaal niet kennen is het volop genieten. Voor wie wat ouder is en Matilda kent, en zeker zij die die musical zagen, is het wel een uitdaging de vergelijking niet te maken. Van deze musical is deel twee in ieder geval in aantocht, op de daadwerkelijke komst van die andere is het alleen maar hopen.
Foto slotapplaus: Musicalworld
Scènefoto’s (andere cast): Nick Franken
