De komische musical Blind Date – in Nederland terecht al heel succesvol -had eigenlijk op de kalender moeten staan, maar door uitstel ervan (naar oktober dit jaar) ontstond een gat in de programmering. Dus werd snel deze Madame Bovary musical geschreven, in nagenoeg alles het volstrekte tegenovergestelde. Het resultaat is een voorstelling, die in het begin qua structuur een platgetreden pad volgt: een persoon, op het randje van de dood, kijkt terug op het leven. In dit geval is dat Emma Bovary zelf. Het buisje groene drank, dat ze inneemt, is geen grenadine, maar arsenicum, dat haar langzaam de dood in jaagt.
De flashbacks laten een vrouw uit de provincie zien, die zucht naar meer in het leven. Cultuur, status, en romantiek. Ze denkt dat te vinden bij plattelandsdokter Charles Bovary, een bescheiden man. Het is al snel duidelijk dat het niet genoeg is voor haar. Naar haar dochter – ze was overtuigd dat het een zoon zou worden die de familienaam zou voortzetten – kijkt ze niet om. Charles ziet dat Emma zich niet lekker voelt, en volgens de geldende medische wetenschap bij zenuwziekte verhuist het gezin naar de kust om haar wat op te laten knappen. Emma ontmoet de student Léon, die dezelfde interesses heeft. Ze heeft ook een gat in haar hand, en koopt dure spullen op de pof. Ook voor Rudolphe, haar tweede minnaar. Het moeras, waarin Emma figuurlijk wegzakt, openbaart zich zo steeds meer.
De cast is uitstekend. Sandrine van Handenhove zingt als Emma Bovary prachtig, en speelt haar ongenoegen en verlangens mooi. Thomas Cammaert is prachtig als de liefdevolle, terughoudende, ontwapenende dokter Bovary. Als handelaar L’heureux is hij juist die gladde verkoper, die voor sommigen onweerstaanbaar is. Michiel De Meyer speelt onder meer de twee liefdespartners van Emma, elk met hun eigen karakter. Het zijn mooie vertolkingen. De songs die Sam Verhoeven componeerde liggen goed in het gehoor, en zijn duidelijk herkenbaar. Het contrast met de beats die we soms te horen krijgen is aanzienlijk. Het zijn waarschijnlijk de kloppingen die door het gif zijn ontstaan, maar het voelt geforceerd, zeker in combinatie met een bal aan het eind 19e eeuw. Misschien is het het mannelijke perspectief van uw recensent, maar een ander probleem is dat Emma Bovary niet sympathiek overkomt, en dan is de eerste akte een wel erg lange zit vol voornamelijk zelfbeklag. Pas in de tweede akte, als het perspectief wijzigt naar de sympathieke Charles, die dankzij brieven alles te weten komt wat hij niet zag en niet wilde weten, wordt de voorstelling interessanter.
Foto’s: Wanne Synanve
Geen drama zonder uiteraard de nodige grappige gebeurtenissen, ook al slaan ze daar soms wel de plank mis. Met name twee seksscènes moeten geestig zijn, maar vallen wat uit de toon. Leuk is wel de betrokkenheid van het orkest, die af een toe niet alleen muziek, maar ook een rolletje speelt. Een waar hoogtepunt is het als de violist een patiënt van de dokter is en tijdens zijn operatie met zijn viool geluiden produceert die door merg en been gaan.
Madame Bovary is een literaire klassieker. Deze musical is een behoorlijk trouwe bewerking van het verhaal, maar kan de status van het bronmateriaal niet verklaren. Al is de aanpak zeker interessant.
