Het basisgegeven is hetzelfde gebleven: straatrat Aladdin leeft een arm bestaan en stuit op een dag op prinses Layla (dus niet Jasmine) die haar verloving met prins Rashid aan het volk bekend komt maken. Aladdin en Layla zijn meteen geïntrigeerd door elkaar. Scriptschrijver Aron Bruisten kreeg verder de vrije hand om het verhaal in te korten tot een eenakter die de spanningsboog van kinderen bedient. Zo gaat Aladdin uit eigen beweging naar de magische grot der wonderen, is Layla dus al verloofd, zijn er zowaar twee geesten die uit de lamp opduiken en is het maatje van Aladdin een olifantje.
Niet elke verandering is even geslaagd. Zo opent de voorstelling niet overdonderend en betoverend, maar eerder wat gezapig. Hier zitten ook de minst geslaagde liedjes. Dit is jammer, omdat de cast wel vol overgave zingt en speelt. Als Aladdin na een minuut of twintig zich naar de magische grot der wonderen spoedt, komt er gelukkig vaart in de voorstelling en ontspint zich een hartverwarmend, grappig en - voor kinderen - spannend verhaal. Het script inclusief liedteksten (die in het begin nog wat rijmelarij bevatten) wordt dan ook per minuut sterker, spitsvondiger en sneller. Ook de muziek van Michiel van den Boer wordt gedurende de voorstelling vordert gevarieerder, interessanter en lekkerder.
Dit alles speelt zich af in een rijk en vol decor met doeltreffende effecten en een fijn spel van licht en geluid. De scène met de boot - als equivalent van het vliegend tapijt - die over het toneel glijdt, waarin Aladdin en Layla hun liefde bezingen, is ronduit beeldschoon en betoverend. De regie van Bas Groenenberg is daarbij niet per se vernieuwend, maar het werkt allemaal wel.
Waar het script dus wat op gang moet komen, geldt dat zeker niet voor de cast die vanaf moment één vlamt tot in de kleinste rol. Zo zien we Stijn Mac Gillavry die de titelrol met flair en lekker jongensachtig speelt. Als zanger beschikt hij over een prettig warm timbre. Zijn love interest prinses Layla wordt ondeugend, uitdagend en standvastig gespeeld door een spatzuiver en helder zingende Natascha Molly. De dankbare taak van de comic relief ligt in de handen van Joris Gootjes als geest Luma en Marisa van der Meer als geest Djinn. En wat een dolkomisch, goed op elkaar ingespeeld duo vormen zij. Ze lopen heerlijk op elkaar te vitten en tonen zich kundig in het plaatsen van de grappen. Gootjes beschikt daarnaast over een hilarische mimiek en beheerst de fysieke komedie, terwijl Van Der Meer heerlijk verstrooid speelt. De kwinkslagen en grappen die het script ze gunt, zijn zonder meer geslaagd (met een onwijs geestige budgetgrap over het vliegend tapijt) en maken onder meer dat de voorstelling ook voor volwassenen leuk is. De rest van de cast levert zonder meer, met onder anderen een lekker sinister en vals spelende Kelvin Wormgoor als prins Rashid, een beheerste en sympathieke Ger Otte als marktkoopman Badis en een uitbundige en uitgesproken Annefleur van den Berg als Moeder Sultana. Britt Schmitz verdient een speciale vermelding als olifant Babboe, omdat het fysiek loeizwaar moet zijn om deze rol te spelen.
Van Hoorne Studios vervult een belangrijke rol in het enthousiasmeren van kinderen voor musicals en het vormen van het publiek van de toekomst. Dat levert een vrolijke, kleurrijke, ongecompliceerde en eigen Aladdin op die vele (kinder)harten blij zal maken en bij velen een glimlach op het gezicht zal toveren.
Scènefoto’s: Wim Lanser