Het is een reis terug in de tijd, naar de “gezellige” vijftiger jaren. Maar zo aangenaam is het niet voor Pattie Jagersma, in Winschoten. Haar vader, een actieve communist, wordt als onruststoker ontslagen, en de bazin waar zij bij werkt, werkt haar met haar conservatieve gedachtegoed op de zenuwen. Hoewel Peter Koot er ook werkt en op zijn gitaar leuke liedjes componeert, wil ze niets liever dan naar de grote stad gaan, en een beroemd zangeres worden. Met wat leugens om bestwil vertrekt ze naar Amsterdam. Als ze hier niet met open armen wordt ontvangen, en op het punt staat weer huiswaarts te keren, zorgt een onverwachtse ontmoeting tot een ommekeer. Ze jaagt de belagers van Rogier, die hem mishandelen omdat hij homo is, weg, en als dank mag zij met hem mee naar huis. In deze upper class omgeving kijkt ze haar ogen uit, ze ziet onder andere het wonder dat een stofzuiger heet. Rogiers moeder, mevrouw van Rooden, is van het ophouden van de schijn, en is razend blij dat Rogier met een meisje is thuisgekomen. Tegensputteren – moeder zou beter moeten weten - wordt genegeerd. Als het Rogiers egocentrische broer, student Willem, is die daadwerkelijk een verhouding krijgt met Pattie – en eentje met gevolgen – wordt haar kijk ondertussen heel anders. Pattie doet ondertussen mee aan een talentenjacht en zoektocht naar een nieuwe leadzangeres voor de Petticoats, en wint, mede dankzij de compositie van Peter. Maar als niet alleen prototype manager Fred Wiegers maar ook haar hele omgeving alleen met het resultaat bezig zijn en steeds minder met Pattie komen de verhoudingen ernstig onder druk te staan. Ook haar vader, die vervelende dingen over zichzelf moest lezen in de Telegraaf door een nogal aangezet interview, heeft het dan al helemaal met zijn dochter gehad.
Het Kennemer Theater heeft een lekker breed podium, dus er is alle ruimte voor de flinke cast die Time Square op de benen heeft gebracht. De dansbewegingen met de hele groep zijn eenvoudig gehouden, maar zorgen voor een mooi effect. De dans die wat meer veeleisender is wordt een beperkter gezelschap uitgevoerd, die het er goed vanaf brengen. Opvallend is wel dat het aantal heren beperkt is, en we hen dus op veel plekken terugzien. De aankleding van de show is eveneens prima in orde. De decors zijn mooi, de kostuums zien er goed uit (een Ajax-shirt met sponsor zien we even door de vingers), en de voorstelling behoudt zijn flow. Waar een geluidsband misschien net wat meer perfectie heeft, voegt het uitstekend spelende live-orkest veel aan de beleving toe.
Petticoat werd oorspronkelijk geschreven voor Chantal Janzen, dus het zal niet verbazen dat de rol van Pattie Jagersma een enorme rol is. Naomi Boxelaar heeft de pittige taak die rol te spelen. Dat doet ze met overtuiging; ze vult deze prachtig in. Natuurlijk valt op dat ze bij de Petticoat-versie van ‘Het Spaanse Graan’ ineens wel heel onverstaanbaar praat, maar dat is wel zo prettig om de voorgaande scènes goed te kunnen volgen. Jens van Baekel zet de rol van Rogier innemend mooi neer, zonder overdreven maniertjes. De verwend, egocentrische Willem wekt in de uitvoering van Robin Kollaert goed de bijbehorende aversie bij het publiek op. Zijn tegenpool, de wat schuchtere Peter Koot, wordt knap neergezet door Joram de Boer. Als hij erg streng is op wat Pattie zingt, komt automatisch de gedachte aan componist Henny Vrienten naar boven, die, ook van het motto “als ik had gewild dat je wat anders zong, dan had ik wel wat anders geschreven” was. De vader van Pattie krijgt in de voorstelling behoorlijk wat teleurstelling te verwerken, wat degelijk wordt vertolkt door Rob Heemskerk. De andere karakters zijn van het stereotype soort, wat soms voor mooie conflicten met de hoofdpersonages zorgt, maar meestal voor de nodige komische momenten. Marianne Zwagersma als de manager, Irene Leentvaar als moeder van Rooden en Monique van der Hulst als Wilma. De regiekeus om deze laatste niet allen wat gesproken comedy te laten doen, maar ook een dissonant in een dansnummer te zijn, snap ik wat minder goed. Maar over het geheel genomen heeft regisseur Merijn Oerlemans prima werk verricht.
Hoewel er in het bronmateriaal best nog wel wat gesneden had kunnen worden, omdat er aardig wat minder relevante songs in zitten, maakt dit het juist voor een groter amateurgezelschap interessant. Hierdoor krijgen meer mensen de kans om wat van zichzelf te laten zien. Ook zitten er tussen deze opvullers zeker best lekkere nummers, want de liedjes in de voorstelling zijn uitstekend. De fifties-vibe blijft lekker overeind, niet in de laatste plaats bij de Pattie & de Petticoats liedjes, waarbij de samenzang van het groepje ook nog eens opvallend goed is.
De Uitgeestse vereniging heeft de bezoekers in Beverwijk zonder meer een fijne avond bezorgd, en, ondanks de duidelijk zichtbare concentratie op sommige gezichten, zichzelf ongetwijfeld ook. We zien uit naar hun volgende productie.
